Waarom deze titel voor mijn blog. Ik heb al verschillende blogs gehad, met verschillende titels. Geen van deze kon ik gebruiken voor dit blog en het lukte mij niet een nieuwe te verzinnen tot ik met iemand sprak over de gesprekken die er zijn als er een diagnose gesteld is. Op het moment dat ik naar zo'n gesprek ga en eigenlijk al weet wat de uitkomst is, hoop ik toch dat ik er helemaal naast zit.

Maar zoals de eendentest al zegt: als het kwaakt als een eend.... dan is het waarschijnlijk een eend. Toch hoop ik stiekem elke keer weer dat dat niet zo zal zijn, dat het deze keer geen eend is, maar stomweg een gans.

Dat ver***de kwartje

Soms overvalt het mij, het besef dat mijn kind beperkt is. Welk kind van mij dan ook. De ene keer is het een woord, de andere keer iets wat ik zie. Thuis heb ik dan opeens een was te vouwen en als het mooi weer is, dan groeit er opeens onkruid, dat ik al eerder heb weggehaald in mijn tuin, dat nodig eruit moet. In een winkel is het lastiger, dan is er geen vluchtweg, dan moet ik echt op mijn lippen bijten en tegen mij zelf zeggen: hier gaan wij dus niet staan janken.

Ik had de vraag gesteld aan de leerkrachten of Puk ooit leert lezen en/of schrijven. Stiekem hoopte ik dat ze spontaan "ja natuurlijk" zouden roepen, maar ze zwegen. Sterker nog, ze durfden mij niet eens aan te kijken. Dat zei eigenlijk al genoeg.

"Misschien dat het kwartje valt  dat ze het wel zou gaan leren." 

Daar heb je dat kwartje weer. Dat kwartje waar we al jaren op wachten om te vallen. Of het nou is omdat het kwartje niet meer bestaat of dat het kwartje niet weet wanneer te vallen... tot nu toe is het niet gebeurd.

Ik probeer nooit te ver vooruit te kijken. Mijn kinderen doen nog steeds dingen die eerder niet mogelijk zouden zijn... in al die jaren zijn er best veel kwartjes gevallen, alleen nog niet bij Puk. 
Als ik dan in een boekenwinkel sta waar ze ook puzzelboekjes verkopen, dan krijg ik een brok in mijn keel bij het zien van een puzzelboekje voor kinderen vanaf zes jaar. Dat zal ze misschien nooit kunnen... een leuk leesboekje voor beginnende lezers lijkt opeens zo veel moeilijker. Op dat moment bijt ik op mijn lippen... ik wacht geduldig tot het kwartje, dat ver***de kwartje gaat vallen en ondertussen moet ik accepteren dat het misschien nooit gaat gebeuren.
Ergens op het internet gevallen

12 opmerkingen:

  1. Zó oneerlijk hé! Maar misschien gaat ze je ooit toch nog verbazen, misschien niet met lezen maar leert ze zich redden zónder te lezen en compenseert haar lees gemis met iets waar ze veel nut van heeft , je kunt tegenwoordig op de pc alles voor laten lezen dat kan wel iets opvangen. Maar ik begrijp je verdriet , het is ook niet eerlijk dat ál je kinderen een vorm van begeleiding nodig hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Met Puk doe ik dingen die ik met de anderen niet tot weinig doe. Ze helpt met koken en als JJ iets gewassen wilt hebben, dan zeg ik dat ze het Puk moet vragen. Zij weet hoe de wasmachine werkt en de droger. Netjes het filter schoon en de waterbak legen. Ze weet hoe ze de was moet vouwen en als ik om een inbussleutel vraagt, dan weet ze wat ik bedoel. Op deze manier probeer ik haar vaardigheden te leren om later zelfredzaam te zijn. Hierdoor voelt ze zich ook slimmer dan haar brussen, want die kunnen dat (nog) niet. Ze zal echt haar weg wel vinden en zal er waarschijnlijk minder moeite mee hebben dan ik.

      Verwijderen
  2. Je wordt telkens ingehaald door de realiteit. Het is ook wel heel veel wat er op jouw bordje ligt. Puk doet haar stinkende best, daar ligt het niet aan. Het lijkt me heel moeilijk te aanvaarden...Logisch dat het je verdriet doet. Probeer hoop te houden. Wie weet valt over een tijdje het dubbeltje.
    Liefs en sterkte ♥

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zijn kleine speldenprikjes, want verder gaat het allemaal heel lekker. Maar soms een woord of een ding dat mij opnieuw doet beseffen dat het niet altijd gaat zoals ik zou wensen.
      Jij ook liefs,

      Verwijderen
  3. Zo herkenbaar..... Bij elk kind weer... Even luisteren buiten of het gras groeit, om je tranen niet te laten zien.
    Blij zijn als je iets van hoop krijgt omdat het alweer een tijdje 'goed' gaat. Ik hoop voor Puk dat het lees kwartje ooit gaat vallen. Net als bij onze oudste waarbij het kwartje opeens viel toen hij puber was. De ene dag kon hij nog niet lezen en de volgende dag opeens wel.... Net als fietsen... 😉. Dikke knuf van mij❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat weet ik nog, wat waren we verbaasd dat hij opeens een kaartje kon voorlezen met woorden die ik niet eens ken. Dat geeft moed :)
      Dikke knuf terug.

      Verwijderen
  4. Je houd van je kind en wil dat ze mee kunnen met de grote massa
    Snap je kwartje wel en wil voor Puk dat het eens gaat vallen op wat voor manier dan ook.
    En dat je daar verdriet van hebt is normaal
    Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Niet eens zo zeer met de grote massa, als ze maar zelfredzaam is. Het maakt mij wel creatief, want ik probeer voor haar dingen wel makkelijker te maken dmv foto's en kleuren in de hoop dat ze het later niet meer nodig heeft.
      Lieve groeten,

      Verwijderen
  5. Hopelijk gaat het onmogelijke toch ooit eens gebeuren.
    Ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk krijgt bij het zien van die boekjes.
    Je kan het nu alleen maar accepteren dat het is zoals het is.
    Gelukkig zie jij de lichtpuntjes ook, de dingen die ze wel kan, en de waarde die ze heeft voor anderen.
    Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je kent het verhaal van Roger... daar vielen zoveel kwartjes... Die lichtpuntjes geven mij weer energie en ik geniet nog elke dag van haar en vertel haar elke dag wer hoe trots ik ben op haar.
      Liefs,

      Verwijderen
  6. En toch... hoe hard de realiteit jou soms ook om op de oren slaat... jouw kroost had zich geen betere moeder kunnen wensen!!
    En Puk... net als haar grote broers en zussen... is een uniek kind, een schat die niet in 5 letters te vangen is, een kind dat leert in de praktijk en gelukkig is op haar eigen manier en met en zonder kwartje is dat wat telt toch

    Knuffelllllll (ik lees je emotie en wil zeggen dat ik je snap maar dat kan ik natuurlijk niet omdat ik niet weet hoe het is om in jouw schoenen te staan... ik weet wel hoe het voelt af en toe even 'moedeloos' te zijn)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik begrijp wat je bedoelt, dank je loiverd!
      Laifs en knuffels,

      Verwijderen