Waarom deze titel voor mijn blog. Ik heb al verschillende blogs gehad, met verschillende titels. Geen van deze kon ik gebruiken voor dit blog en het lukte mij niet een nieuwe te verzinnen tot ik met iemand sprak over de gesprekken die er zijn als er een diagnose gesteld is. Op het moment dat ik naar zo'n gesprek ga en eigenlijk al weet wat de uitkomst is, hoop ik toch dat ik er helemaal naast zit.

Maar zoals de eendentest al zegt: als het kwaakt als een eend.... dan is het waarschijnlijk een eend. Toch hoop ik stiekem elke keer weer dat dat niet zo zal zijn, dat het deze keer geen eend is, maar stomweg een gans.

Shoppen

Omdat de buggy er eindelijk is, kunnen we gaan shoppen. Er is maar een winkel die broeken heeft die Puk goed past (op de joggingbroeken na), daarvoor moeten we een aardig eindje rijden. We gaan gelijk de betreffende winkel in en de andere meiden zijn vertrokken. Ik ga met Puk naar de kinderafdeling en trek meteen twee van die broeken uit het schap. Puk ziet ook een leuke zwarte legging met een Unicorm en wilt die ook passen.

Bij de paskamers vraag ik of ik de buggy ergens kan parkeren, zou mij geen raad weten als deze door een ander gebruikt gaat worden. De medewerkster maakt een mooie grote kleedruimte voor ons klaar waar we met buggy en al in kunnen. Puk uitgekleed en weer aangekleed, alles past en we verlaten het pashok weer.

De andere meiden zijn ondertussen ook klaar en we gaan naar de volgende winkels. Na een tijdje krijgen we trek en moet Puk nodig plassen. We gaan een winkel binnen met eetgelegenheid en een toilet. Ook daar krijgen we de invalidenruimte tot onze beschikking. Een buggy kan heel handig zijn.

Na het plassen en eten vertrekken we naar de laatste winkels. Onderweg pakt JJ nog even mij arm vast. Ik geniet, heb een glimlach van oor tot oor en loop er iets ongemakkelijk bij. Interesseert mij niets, ik vind het heerlijk dat ze mij vast heeft. Het duurt niet lang voor ze mij weer los laat, de glimlach blijft.

Na drie uur shoppen houden we het voor gezien. De parkeerautomaat vraagt voor mijn parkeerkaart bijna net zoveel als een nieuwe broek voor Puk.

Iedereen geslaagd voor zijn aankopen, buggy rijdt fantastisch, ik voel de warme arm van JJ nog steeds. Wat willen we nog meer... ?? Niets. Maar wel wat minder... namelijk wat minder verwijtende blikken van de mensen. Opmerkingen van de kleine kinderen vind ik helemaal niet erg, maar volwassen mensen??? Daar zitten toch een paar trieste tussen.

2 opmerkingen:

  1. Ik kan me jouw genieten zo goed voorstellen! Ik ben dan ook reuzeblij voor je want als ik dit iemand gun ben jij het wel!!

    En die andere mensen? Ach joh, laat gaan, die zijn de aandacht dus jouw energie helemaal niet waard! Boontje komt on zijn loontje, die krijgen hun portie nog wel.

    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het was puur genieten. Dank je voor je lieve woorden.

      Ach, mijn huid is in de jaren behoorlijk dik geworden, ik maak mij er niet meer zo druk om, maar het blijven van die venijnige speldenprikken. Puk is blij met haar buggy en dat is het belangrijkste.
      Laifs,

      Verwijderen